Tuesday, July 28, 2020

Once Upon a Time in Facebook Dating

Zoosk - Home | Facebook

"Magmahal ka ng welder para lagi kayong may spark." – Anonymous

Tumunog ang kampana ng simbahan. Malakas! Wala naman syang PTSD pero bigla syang napabalikwas na para bang natrauma siya sa giyera. Hindi na healthy ang sobrang mobile game. Nakakastress din maging tambay pagmiminsan.

Bumangon sya sa higaan, nag-pakulo ng tubig para magkape. Isang kutsarang kape, gusto nya yung matapang, yung nananapak. Dumungaw sya sa bintana, maganda ang umaga. Medyo OA ang sikat ng araw. Papasikat pa lang pero ang init na. Parang social media influencer na napakaingay online e bobo naman. Haisst, sana kase kung di naman pinagpala sa intelektwal, sumayaw na lang. Apparently, you cannot disguise your true intellectual capacity by constantly saying things in English e Pinoy ka naman. At dahil napa-english na rin sya sa isip nya sa mga wala naman talagang kwentang mga bagay, nagsindi na lang sya ng kaputol na yosi na iniwan nya sa sa lamesa kagabi (krisis, tipirin ang yosi). Habang hinihitit ang kapirasong sigarilyo, inisip nya kung ano ang pwedeng gawin sa araw na yun. Ah teka, makapaglog-in nga sa FB. Ano kayang pauso ng mga DDS ngayong araw?

Inopen ang facebook app, nagscroll ng konti. Sa bandang taas ng app ay may icon ng puso. Inusisa, facebook dating app daw. Ah ok, matry nga ito. Ngunit nag-alala sya saglit kase para lang sa mga single ang app na to. Sabay naisip nyang wag umambisyon, wala syang dyowa. Sa madaling salita ay gumawa na rin sya ng profile sa FB dating. Pinili nya yung mga palung-palo nyang picture para ipost tulad nung isa na may yakap syang aspin para animal rights advocate ang peg nya. Yung isa ay yung nakasandal sya sa puno ng makopa habang shirtless at kunwari ay candid. Wala naman syang pakahulugan sa pic na yun pero sana ay kita yung bunga ng makopa para may variety yung kulay at hindi kasing monotonous ng lovelife nya nung kinunan yung pic na yun. So ano pa ba? Ah ok sagutan ang mga walang kakwenta kwentang questions sa profile: 

Q: Dogs or cats? Something else?
A: Style wise, I’ll go for dogs.

Q: You can only eat one food for a week, what is it?
A: If I may be honest, sardinas. Accidentally, 2 months nang ito ang kinakain ko thanks sa  COVID19.

Q: My favorite time of the day is…
A: Eight o’ clock. Its not  just the time, it’s the memory.

Q: If I could live anywhere in the world for a year, I’d choose…
A: Sa “E di sa puso mo”. Marami kase nagtatrabaho dun pero wala naman stay in.

Q: Something I’m embarrassed to admit that I love is…
A: My narcissistic self.

Q: My idea of a perfect day is…
A: Nothing in particular but if I matched with a non-Krusty Crab employee now, It’ll be a perfect day.

Q: One movie I can watch over and over is…
A: “Saving Reyner’s Private”

Q: The song that always gets me on the dance floor is…
A: “Magayunon sa Kabikulan”

(At dahil Bikolano/Bikolana ka at namiss mo ang square dance ngayong taon, sinearch mo sa youtube yung kanta. LSS ka na ngayon.)

Nang na-set na ang mga kasagutan sa mga tanong na di nya alam kung binabasa ba ng mga swipers e sinet naman nya ang preference. Must be 18-25 years old, within 240km radius, no other restrictions in particular, as long as you’re female human being in legal age. Though sa age limit na sinet nya ay may guilt na konti lalo na sa 18 y/o na part. Higit isang dekada ang gap nya if ever may kumagat man sa profile nya. “So ano naman?” tanong ng kabilang banda ng utak nya. “Age doesn’t matter” pagpatuloy nito. Oo nga naman, age doesn’t matter but why not extend the age preference to 33? “Kase age doesn’t matter lang sa mga lalake if mas bata yung babae sa kanya” sambit ng isa pang bahagi ng utak nya which is realtalk. Bago pa magkainitan nang husto ang mga parte ng utak nya sa walang kwentang argumento na parang mga kongresman sa batasan sa gitna ng pandemic ay napagdesisyunan na lang nyang simulan ang pag-swipe.

Mga dalawang oras onwards din syang nagswipe nang maencounter nya ang mga interesanteng mga nilalang sa FB dating. Narito ang breakdown:

Match 1-4:
Him: Hi.
Her: Hello
Him: Kumusta?
No more response.

Match 5, 25 y/o:
Him: Hi
Her: Hello
Him: ASL
Her: Ano to 2010? ASL? Ano to clan?
Unmatched.

Match 6, 18 y/o:
(Medyo binago nya ang opening spiel.)
Him: Hello Neng
Her: Ang creepy nyo po
Unmatched.

Match 7, 24 y/o:
Him: Hi. Ang ganda ng ngiti mo.
Her: Ganun? Hehe..
Him: Ganun nga. Working or studying?
Her: Working. Hehe..
Him: Anung stand mo sa anti terror law?
Her: Ok lang. hehe
Him: E sa kabobohang motorcycle barrier?
Her: Ok lang din. Haha
Him: Alam mo madaming letters ang alphabet.
Her: Jeje
Unmatched.

Match 8, 22 y/o:
Him: Judging sa smile mo, mukang happy ka sa buhay. Kumusta ka?
Her: Ok naman po. Masaya naman ako sa kambal ko.
Him: Ah may ganyan talaga. Yung sobrang close na magkakapatid.
Her: Mga anak ko.
Him: Ano ginagawa mo dito? Baka magalit asawa mo.
Her: Single mom po ako.
Him: I have high regard sa single moms. Pagpatuloy mo ang pagtaguyod sa kanila.
Her: Salamat po. Tagasaan ka?
Him: Hindi na mahalaga kung saan ako nanggagaling. Ingat ka palagi.

Match 9 (itinaas nya ang edad sa 33):
Her: Hello po.
Him: No offense pero magkasing edad lang tayo.
Her: So? Pag-galang lang yun.
Him: I appreciate the pag-galang pero its not cute lalo na’t same age tayo. Pero nevermind. You look gorgeous. So anung pinagkaka-abalahan mo sa buhay?
Her: Meron akong tindang aligue ng alimango. Pramis, masarap.
Him: Talaga ba. Ilan na nabentahan mo dito?
Unmatched.

(Balik sa 18-25 age range) Match 10, suspicious 19 y/o:
Her?: Hello
Him: Hi. May natuklasan na bang recipe para sa damit? Mukang naisangkap na yung dapat ay suot mo. Kumusta?
Her?: Bi po ako.
Him: Bi what? You mean gay?
Her?: Nakakaoffend ka po. Lesbian po ako.
Him: Ang layo na ng narating mo. Di ka pa nagiging ganap na babae, lesbian ka na agad? No disrespect sa partido nyo but please at least tell the truth.
Unmatched.

Match 11 and 12:
Them: Top or bottom?
No response.

Wow. 12 matches in few hours at walang man lang naka-chat nang maayos. Ganito na ba ang society natin ngayon? Wala nang makamatch na ok sa dating app? Bago pa manganak ng mga nonsense na sagot ang nonsense na tanong ay napagdesisyunan nyang magkape ulet. Nakakalimang tasa pa lang naman sya ng araw na yun, di pa sya quota. Habang hinahalo ang kape na mala eksena sa “Get Out” ay buong mangha nyang pinagmasdan ang papalubog na araw. Nasambit nya sa sarili “Sana kase nagpakumbaba si Vice. Ngayon tuloy medyo di maGanda ang nangyari sa kanya”. Nagpapalaman sya ng Coko jam sa lumang tinapay na meryenda nya habang iniisip ang mga kakatwang nangyayari sa paligid nang mapansin nyang umilaw ang cellphone nya. Ting! “My god I’m exhausted today. Enough of non-sense FB dating. Delete ko na yan” sambit nya sa sarili.

Alas siyete y media ng gabi. Medyo matumal, wala pa rin syang nakakamatch na bago na may sense. 2 hours ago, pinagbigyan nya ng chance ang mga uhaw na kaluluwa na matuklasan sya bago nya i-delete pero wala talaga, “Their lost” wika nya sa sarili. Akmang idedelete na nya nang…ting! “Bettina likes you”. Ay wow, new match. 18 y/o, 50 miles away at hindi sya nagtatrabaho sa Krusty Crab.

Him: Hi Bettina.
Bettina: Hello kuya.
Him: Ang sakit naman nung “kuya”.
Bettina: E kase matanda ka na po.
Him: Ilang minuto pa lang tayong nagmamatch pero grabe na yung pananakit na ginagawa mo saken.
Bettina: Ay bakit po? In denial kayo sa age nyo? E ayan may kasama pa kayong mini tyrannosaurus rex sa pic.
Him: Are you always that mean? Sayang ang ganda mo pa naman.
Bettina: I will not apologize po if you are wondering.

(Halos nailuwa nya ang kinakaing sili na may konting tulingan na ulam nya nung gabing yun dahil sa response ng kachat.)

Him: How could you disrespect elders like me? You know sa Korea it’s a big deal.
Bettina: We’re not Koreans po.
Him: But you get my point di ba? Tsaka bakit ganyan ka kaharsh sa mga millenials? 
Bettina: Millenials are bunch of losers po. 

(Narealize nya sa point na to na kelangan nya muna maghugas ng kamay bago sya magtype ng response.)

Him: And so Gen Z is the best generation? Yan ba pinopoint mo?
Bettina: Thanks for helping me getting to that. That is so right.
Him: Gen Z are lazy and so dependent sa technology. Don’t get us wrong, we both know the analogs and digital version of things. We watched things evolve at mas alam namin pahalagahan ang mga bagay bagay.

Bettina: Well good luck sa pagiging mapagbigay ng halaga. Pero sounds to me na excuse nyo lang yan sa sobra nyong maramdamin. Konting masaktan lang ang ego at pride nyo, nag-oover react na kayo.

(On point. Ano kayang rebut nya dito?)

Him: At masyadong rational ang mga Gen Z? Tipong mabilis makamove on sa mga bagay bagay? That’s probably because nabuhay kayo sa mga instant. Emojis lang ok na kayo.
Bettina: Whats the reason para mag-dwell sa mga negativities? Readily available ang mga diversions. Friends are one VC away. Welcome po sa 2020.
Him: So Gen z are just fond of escaping things? Mobile games/apps lang sapat na? How could you even argue to me about inner feelings with your technological dependency?

(Mejo natagalan magreply ang bata.)

Bettina: Its not escaping. Its embracing the current norm.
Him: We’ll papunta pa lang kayo pabalik na kami.
Bettina: And I assume na hindi tayo magkakasalubong kase nakasakay kami sa isang vessel habang kayo’y naglalakad. Kayong mga living relics kase kahit digital na gusto nyo manual pa rin.

(Hindi na nya napigilang magtaka kung saan nanggagaling ang batang ito at ganun na lang ang pagkadisgust sa mga Titos.)

Him: Wait lang. Are you disgusted sa mga mas matatanda? Does age matter?
Bettina: Generation gap po. And I think on our case sobrang layo talaga. You seem like a very protective and obsessive person. I personally loves freedom. Yoko ng may kumokontrol saken.

(Come on! 15 years gap lang yan…wait…oo nga ang layo.)

Him: Ok palalagpasin ko yung pagiging asyumera mo kase mas napansin ko na may bitter kang nakaraan sa mga tinatawag mong “living relic”. Pwede mo bang i-share saken?
Bettina: Its none your business.
Him: Sorry I don’t mean to piss you off but I insist. Maybe I can help.

Moments passed at talagang hindi na siya nagreply. Naging mainit ang palitan nila ng sagot. Nakaramdam siya ng panghihinayang dahil talaga namang napaka-gorgeous ni Bettina. Long black hair, beautiful smile, napatanong tuloy sya kung maeere pa ba ang Darna ni Jade De Leon. Isa pa sobrang rare na may ma-meet kang ganito makipag-argue sa henerasyon ng tiktok. May sustansya ang bawat ipinupukol nya at wala syang ibang maramdaman kundi respeto para sa dalaga. Kung maibabalik lang nya yung mga minuto  na ginugol nya para baguhin yung takbo ng usapan nila para lang hindi ma-upset si Jade este Bettina, pero mukhang tuluyan nang naturn off ang FB dating match nya. Anyway, why expect so much sa platform na ito? This is just a virtual medium and nothing beats the real thing. Mas maganda pa rin yung personal interaction. Hayss… paglabas nya talaga sa quarantine facility na yun…

Pagkatapos ng ika-pitong baso ng kape habang nakatanaw sa bintanang hinahampas ng medyo malakas na hangin, di nya namalayang naghihintay pa rin sya sa response ni Match #13. Hindi kaya malas talaga ang #13? Imbes na maging numerologist sya sa mga sandaling yun, binuksan na lang nya ang youtube para makinig kay Lewis Capaldi. Wala sa loob na pinindot nya ang search result at nagplay ang kanta…Magayunon sa Kabikulan. Pwede na rin yun. Nagmimini square dance sya sa may bintana ng tumunog muli ang cellphone:

Bettina: Does it matter to you if you hear my story?
Him: Yes it does.
Bettina: I don’t think so. You’re just like them.
Him: You matter.
Bettina: Define matter.
Him: Matter is anything that occupies space and has mass.
Bettina: Lol. How is that relevant?
Him: Your reasons have mass. If theres a chance that you can occupy the empty spaces of my heart, you’ll see its relevant.

(Sa point na to, medyo nahihilo na sya at di nya alam kung dahil sa tama ng kape or sadyang tulak na ng sidhi nya na bumawi sa dalaga.)

Bettina:  Haha… no chance. You don’t know me yet for you to say that. Thanks nga pala sa time. Goodnight.

(Medyo napalakas ang sampal ng hangin sa bintana. Nasaktan sya. Nag-apuhap sya ng isasagot.)

Him: Sometimes you think you know a person pero strangers pa rin kayo sa isa’t isa after a long time. I guess its not how much you know a person, its how much you feel for him/her and how much you accept and how much you’re willing to take a risk. Love doesn’t respect reason. Love is blind. Love makes you happy but you have to decide when you are ready to be blind again.

(Sa puntong ito, mukhang nailatag na nya ang kanyang huling baraha. Its just a matter of accepting defeat. FB dating is a scam, its toxic. Buti pang i-delete na lang. But wait!)

Bettina: May whatsapp ka?
Him: Wala e. Why?
Bettina: Nevermind.
Him: Mag-iinstall ako.
Bettina: Pakibilisan.

Thursday, July 23, 2020

My Quarantine Story

April 28, Tuesday night. Magdadalawang buwan na kong nakalockdown, literal. I mean lahat naman except sa mga di nagcocomply. Ano yun? Debold? Bastos. Anyway, eto kwento ko.

Sobrang toxic ng taon na to. Ang daming nangyari saken. Start pa lang ng taon, umaapaw na yung mga kamalasan sa buhay ko. Alam ko madami din ako nagawang kamalian pero grabe naman yung naging balik sa akin. So I decided to quit my job para makalanghap ng sariwang hangin sa Bicol, its just too much. Di ko alam ang naghihintay saken sa probinsya pero either magstay ako at mag-end up sa Mandaluyong or harapin yung kawalan ng kasiguraduhan sa hometown ko na nilisan ko for 17 years.

Dumating na ang sasakyan ng kuya ko. Time check, 10 pm. Isinakay ko na ang mga gamit ko. Nang maipagpag ko ang aking huling alikabok sa Pasig, handa na kong lumisan. Hindi ko sasabihing maluha-luha ako para lagyan ng flavor ang kwento ko pero ganun talaga nangyari e. Tsaka *&*#!! ang sakit talaga mangagat ng mga lamok sa Pasig, quantity na, quality pa.

Habang lulan ng sasakyan ng kuya ko, pinag-uusapan na namin kung panu kami lulusot sa mga checkpoint. Nasa height ng ECQ ang Metro Manila nun na mistulang ghost town ang EDSA. Kahit may food pass siya dahil nagdedeliver ng mga goods sa North Luzon, hindi pa rin sya confident. Pero sabi nya ang mahalaga ay mailabas nya ko ng Metro habang matino pa akong nakakausap. Sweet.

First challenge sa SLEX, hinabol kami ng mobile despite na may food pass kami. Yun pala e nakalabas ang armchair ko sa likod. Habang puno din ng produkto ang loob ng maliit na truck, halos di na rin magkasya ang mga gamit ko. Napa exit kami sa bandang Laguna kahit di naman yun ang plano. Dahil nawala kami sa expressway, natagalan kami kakahanap ng tamang daan. Sinuggest ko na sa kanya na baliktarin na namin mga damit namin. Ayaw nya.

Nakalabas kami ng Laguna dire-deretso hanggang Quezon province. Pagdating sa Calauag, medyo mahigpit ang checkpoint, medyo natagalan kami dun. Pero level 1 pa lang pala yun kase ang tunay na aksyon ay nasa entrance ng Camarines Norte. Pinalagpas na kami ng bantay sa Calauag pagkatapos nyang sabihin ang verbatim nya, parang may QA lang. Sa dami siguro ng dumaraan na chinecheck nila, naging parang sound na sila ng nagtitinda ng hanger at ipit sa Divisoria. "Sampu lang lahat ng klase, bili na suki 99999x".

Putok na putok na ang araw nang dumating kami sa Sta. Elena. Putok na putok na rin ang mukha ko sa puyat at pagod. Pinagsanib na pwersa ng sundalo at pulis ang nakabantay. Parang papasok kami ng Marawi. Eto ang gameplan: Magpapanggap akong pahinante nya, papasok kami sa Cam. Norte at magpefeeling naisahan namin yung mga bantay. Hindi nagwork.

Lespu: Ano ka nitong driver?

Me: Kapatid po tsaka pahinante.

Lespu: First time mo ba papasok ng Bicol?

Me: Ay hindi po. Duh. Pang-ilang byahe na namin to.

Lespu: Patingin ng dala nyo.

(Tiningnan ang loob ng truck. Bawas na ang laman dahil dinrop-off na ang ibang produkto sa Quezon.)

Lespu: Namputsa lipat bahay to nu? Di ka pahinante nito. Ngayon ka pa lang papasok sa Bicol.

Me: Mali ho. Pang-ilang byahe na namin to. Pinadala lang po yan samin. Nagmagandang loob lang kami. Di mo lang kase ako napapansin, di naman kase ako famous (sana sinabi ko yung huling sentence pero baka ipinalo saken yung M16 so nagshatap na lang ako)

99.9% nang convinced yung bantay at itataas na lang yung harang nang umepal naman yung isang sundalo. Chineck ang permit ng kuya ko at natuklasan na hindi ganun kagwapo yung totoong pahinante ng kuya ko. Masyado daw akong fresh para maging pahinante lang (nagdedelusyon na ko ng mga oras na yun). Ikinakasa na ng officer yung charge laban samen sa paglabag sa Bayanihan Act pero nagbago isip nung nakiusap ako na iquarantine na lang ako sa island with coconut trees, beach everyday (malapit na ko maheatstroke sa part na yan). Nadamay pa kuya ko, binawian sya ng permit to enter sa Cam. Norte. Nagsorry ako sa kanya. Sabi nya ok lang, kesa naman mastuck ako sa Pasig. Sweet.

So isinakay na ko sa military truck papuntang holding area sa Sta. Elena, Cam. Norte. Sa sobrang bilis nung takbo pati kaluluwa mo parang gusto na humiwalay. Pagdating ko sa holding area, within 24 hrs lang daw dun then susunduin na ng bayan na nakakasakop sa PUM. Ah ok, cool, e di sige maghihintay lang ako. After all patience is virtual.

Masaya sa holding area. Iba't ibang istorya ang maririnig mo. Nariyan yung mga naglakad from Manila to Bicol. Yung mga nastranded sa Quezon Province na unli-quarantine kase magto-two months nang nakaquarantine at di pa rin nakakauwi. Kase naman lahat yata ng probinsya na daanan ng isang kasama ko na PUM ay naquarantine sya. Masaya. Nakikita na raw nya si Hesus.

Mababait ang mga pulis na bantay sa Tabugon. Friendly sila at talagang secured ang area. Mababait ang mga kasama kong PUM. Marami kaming napagkwentuhan. Naenjoy ko ang pag-stay sa sinabing holding area. Naenjoy ko sa loob ng 5 days. P*****-*** Paracale anu na?!!! Susunduin nyo pa ba ako dito? Yes, ang 24 hrs na sinabi ay fake news. Nanatili ako dun until napalapit na ang puso ko sa mga nakaquarantine na taga Sta. Elena (sa isang area ay quarantine naman ng mga taga dun). Minsan nawawasak ang puso ko pag may umaalis at sinusundo na ng bayan nila. Magkahalong lungkot at inggit ang naramdaman ko. Sana ol.

Mandatory ang diet sa holding/quarantine area. Pang Kim Kardashian ang portion ng pagkain. Tipong pati buto ng karne ay kakainin mo na rin dahil sa konti ng portion (I think di naman kase ako meant magtagal dun pero nangyari na e). Buti na lang malinis palagi ang rest room, lagi naming nililinis. Laging walang dahon na nagkalat kase uma-umaga kami nagwawalis. Ang galing, para kaming larawan ng pabalat ng tsitserya nung 90s. Pero inip na ko nun.

Sa ika-limang araw, ganap na 9 pm, dumating ang Vinzons at Labo LGU para sunduin ang mga PUM nila. Wala pa rin ang Paracale. Unti-unti na ko nasasanay. Sabi ko gagawa na lang ako ng Boysen commercial dito. Pero on my surprise, isinakay na rin ako ng mga nasabing LGU para i-drop off sa entrance ng Paracale. Parang pusa lang na ililigaw. Ok na rin, at least makakaalis na ko sa holding area at MAGSISIMULA NA ANG 14 DAYS QUARANTINE KO (Tama, inabot ng 19 days in total ang quarantine ko.). Nagpaalam na ko sa mga lamok sa Sta. Elena na nakapalagayan ko kaagad ng loob sa unang gabi pa lang. Di sila ganun kasakit mangagat di tulad sa Pasig na parang laging may "karga" ang mga lamok dun.

Malakas ang ulan nung gabing yun ng Linggo. Salamat pa rin sa NDRRMO ng Labo dahil kahit ibinaba nila ako sa boundary ng Paracale na parang pusang matakaw sa ulam, e nakaramdam na ko ng pag-asa, andito na ko sa hometown ko. Nagsindi ako ng sigarilyo pagbaba ko bilang selebrasyon. Nakita ako ng mga kakilala ko at agad akong binati at inalok ng kape. Natuwa naman ako. Pero ang hindi nakakatuwa, magpapalipas ako ng gabi sa checkpoint na yun sa tabi ng kalsada dahil hindi available ang NDRRMO ng Paracale para ihatid ako sa quarantine facility. Dito na ko nagbreakdown, literal na naluha ako. Malamig sa checkpoint, nabasa ako ng ulan, gutom na din ako at kahit mga lamok dun ay hindi ako winelcome. Di nila ako kinakagat kase PUM nga ako pero ang ingay nila sa tenga. Holy ****. Kalbaryo ang buong magdamag pero sa wakas ay nasundo na rin ako para dalhin sa quarantine facility. Welcome to hell!

Masaya sa quarantine area ng aking bayan kahit mala walk-in oven. 7 kaming nandun na umaga, tanghali, gabi na pinagsasaluhan ang sardinas or corned beef or tuyo. Di naman palaging ganun pero madalas e yun ang rasyon samin. May times na nakakatikim kami ng isda or manok pero sa sobrang bihira, yung kasama ko halos di na ma-autopsy yung natitira sa plato nya. Marami ang distribution ng kanin sa quarantine facility na yun at mahihiya ang Mang Inasal. Pero kanin lang talaga. Kaya nagpasalamat ako sa mga friends and family ko na naghatid ng pagkain saken. Lab yu ol.

May mga nakasama ako sa quarantine na hindi kasali sa free food at hindi yun katanggap-tanggap. So sharing is caring sa oblo at nagsheshare kami sa isa't isa sa lahat ng pagkakataon. Lagi rin kami nagkekwentuhan, nagtatawanan para lang madivert yung atensyon namin. Sa harap ng quarantine area ay simbahan na itinayo nung 1611 na magpapaalala sayo na pagsubok lang ang lahat. May libre pa kaming panalangin everyday at san ka pa, ang laki ng alarm clock namin, pag tumunog, gising ang buong baranggay. Tinry namin magpuslit ng pang tattoo sa loob para may extra kaming libangan. Kidding.

Isang gabi, may narinig kaming boses "I want to play a game" at lumabas sya na nakabisekleta sa room, ang pangit nya. San na nga ba yung kinekwento ko? Ang haba na e nu? Congrats pala ha nakarating ka sa part na to.

So ayun nga, isang gabi, hindi maganda pakiramdam ko. Nakaubos na ko ng pitong baso ng kopiko black sa buong maghapon. 3 days na lang lalaya na ko at bumubulwak na yung sobrang inip kaya ginawa kong tubig yung kape (at least di ako nagtiktok, ewww...Harry). Time check, 10pm at nahihilo ako. Dumungaw ako sa bintana at dinama ang malakas na hangin dahil sa bagyo. Ang sunod na namalayan ko, ginigising ako ng kasama ko kase bumagsak ako sa sahig. Seizure ang nangyari at nangingisay daw ako. Nagpanic lahat sa loob. Wtf. Positive yata ako. Sinisipon din ako nun at inuubo. Positive nga yata talaga. Isa sa mga kasama namin na miyembro ng BFP ang kumontak sa nurse para icheck ako. Inasikaso ako ng mga kasama ko. Wapakels sila kung covid man yun. Damay damay na. Dumating ang nurse, binigyan ako ng gamot sa high blood. High blood lang daw yun. Medyo na-offend ako kase sa payat ko na yun na parang POW nung WW2, high blood pa ko. Bukas na lang daw ako itetest. Ang galing talaga kase kinabukasan, walang test na nangyari. Matira na lang matibay. Buti na lang at gumaan na pakiramdam ko pero wala pa rin talagang nagcheck saken para man lang malaman ko kung bakit ako nagpass out. Pero hinala ko caffeine overdose tsaka kulang sa tulog.

Day 19, May 17, araw ng paglaya. Excited na ko lumabas. Nakaraang gabi pa lang nakagayak na mga gamit ko. Ang araw ding ito ang isa sa mga araw na hindi ako pinakain maghapon. Wala na daw akong rasyon. Ah ok, fine. Siguro naman di nyo ako paaabutin ng gabi dito at ihahatid nyo rin agad ako sa bahay nu? Mali. Inabot ako ng 6:30pm sa quarantine sa last day ko, no brekfast, no lunch and no girlfriend. Mabuti na lang at nakita ng kasama ko si Mayor at agad na tinawag para ipaalam na laya na ko and either ihatid nila ako sa bahay ko or ihatid ako sa huling hantungan dahil walang kain at walang mautusan bumili ng pagkain at bawal kami lumabas at wala na rin akong pambili talaga. Anyway, nagrespond naman si yorme at naihatid ako sa bahay. Bago ako umalis sa quarantine, nagpasimple muna ako ng dirty finger dun sa place.

Nakita ako ng tatay ko at ngumiti sya. Sa wakas nakalabas na rin ako. Di agad ako nakakain dahil nalipasan na nga ako ng gutom. Non-stop ang kwentuhan namin, pangangamusta. Mas masarap ang redhorse pag halos 3 months mo nang di natitikman.

Tinanong ako ng mga kabaranggay kung anung nangyrai saken, sabi ko natrap ako sa Bermuda Triangle. May diskriminasyon pa rin sa kabila ng cleared na ko at nagdusa na ko sa quarantine.

2 weeks pa nakalipas bago nag sink in saken na malaya na nga ako. Nagsisimula na ulet ako ng buhay dito. Yung nakikita mo sa picture na may six packs, dark skin at nakahard hat at nagmimina ng ginto? Wish ko din maging ganun.

Masaya ako na nagiging positive na ko, I mean sa pananaw. Pero nakatakas man ako sa malalang sitwasyon sa Metro Manila, ang agam-agam ko pa rin ay nasa mga kaibigan ko na nandun pa rin at patuloy na nakikipagpatintero sa chances. Sana ok lang kayong lahat palagi.

At dito nagtatapos ang walang kakwenta kwentang quarantine story ko. Pero mas better naman kesa sa story ni Marlou. So sana may napulot kayo. Ciao.

Share