2000- May mga nakilala ako na nag-asawa na agad bago dumating ang taong ito sa paniniwalang end of the world na daw. Samantalang bukod sa wala akong pakialam sa usaping pakikipagrelasyon ay sadyang busy ako sa mga bagay na may kinalaman sa kamusmusan.
Flag ceremony, 7 am sa JPNHS. Nangangalahati na ang watawat sa flagpole na itinataas ng dalawang estudyante habang kinakanta ng lahat ang bayang magiliw este lupang hinirang. Napalingon ako sa kaliwa mula sa linya naming mga 1st year at nakita ko ang babaeng pinakauna kong naging crush sa buong buhay ko. Sobrang ganda nya na nakuha ko pang malimutan ang lyrics ng pambansang awit na 7 years ko na noong kinakanta uma-umaga. Sobrang gustong gusto ko sya na nagawa kong magpasermon sa teacher ko pagkatapos kong sundan yung girl at ma-late sa klase ko. Mula nun ay araw araw na akong pumapasok ng maaga para hindi mamiss ang flag ceremony at makita si Dana na nooy 4th year higschool na. Sinabi ko noon na kung magkakaroon ako ng chance makilala sya in person, ipagtatapat ko sa kanya na sya ang dahilan ng paglaki ng eyebags ko dahil sya ang naging motivation ko para pumasok sa school ng maaga.
2011 & 2012- Meron na namang mangilan-ngilan na pumatol sa prediksyon ng mga Mayans at nagsi-asawa agad. Wala pa rin akong asawa, 12 years ago ng hulaan na magugunaw na ang mundo. Andito naman ako at laman ng isang call center company at kung dati ay bayang magiliw (ang kulit nu? sinabi na ngang Lupang Hinirang e) ang lagi kong kinakanta, ngayon naman ay "Thank you for calling..." ang lagi kong binabanggit.
Ilangg linggo na kong call boy nun este call center agent at nababato na ko (nababato, hindi nagbabato. ok?). Isang gabi, tumayo ako saglit para mawala ang antok ko at di sinasadya ay nasapul ng paningin ko mula sa L1 bay ang babaing sa sobrang ganda ay nakalimutan ko ang opening spiel ko na 7 linggo ko nang inuulit ulit sabihin sa loob ng walong oras everyday. Sa tindi ng paghanga ko sa kanya ay di ako nag-alala na mapagalitan ng TL ko nung maover-break ako para lang mapagmasdan sya. Mula noon ay araw araw akong pumapasok sa trabaho para makasilay kay Miss H. sa bay ng L2. Sinabi ko sa sarili ko na kung magkakaroon ng chance na makausap ko sya in person, sasabihin ko sa kanya na dati nang malaki ang eyebags ko at hindi yun nakakapagtataka dahil lahat naman kami ay palaging puyat. Pero syempre nonsense kung yun ang sasabihin ko kaya ang pinaka sasabihin ko talaga sa kanya ay ang bagay tungkol sa hindi ko maipaliwanag na paghanga ko sa kanya.
Months ago and history keeps on repeating itself. Dead kid pa rin ako at ni hindi ko magawang makipagkilala sa kanya in person. Until may FB invitation na bumulaga sakin isang araw at dahil di ko pa alam pangalan nya, tinitigan ko muna ang picture at tsaka ko lang in-accept...si Miss H. ang nag add sakin. Dahil sa tulong ng teknolohiya, nakilala ko sya at nakapag usap kami, bagay na hindi nangyari before. Ngunit ang lahat ay virtual lamang at wala talagang personal contact na nangyari. Sa di ko malamang kadahilanan, umuurong ang dila ko pag andyan na sya at kaya nga siguro 2 letter word lang ang salitang "hi" ay para madaling sabihin pero bakit ni hindi ko man lang yun masambit pag dumadaan sya? Nakuntento ako sa tamang chatting lang with her na good thing ay nagrerespond sya.
One day after 7 mos. mula nung una ko syang makita, baon ang lahat ng lakas ng loob para sa unang pagkakataon ay makausap at makasama ko sya ng personal, nagpasya akong makipagmeet sa kanya. Hindi sya suplada tulad ng inakala ko, hindi sya masungit and the best of all, she has smile that can launch a thousand ships. She's not your ordinary girl. She's so hardworking and strong type when it comes to overcoming trials in life. She'd been through lots of problems in life that she managed to resolve the way other people can't. Her sense of companionship is exceptional. She may think na madaldal siya pero that was just too perfect sa tulad kong silent type (oo, silent type nga). Shes outgoing type which totally opposite to a home buddy like me but its fine coz opposites attract. She has qualities that made me feel like how Marco Polo felt when he discovered China. She's amazing...
The world may end anytime unknown to us...but for me...it's just on its beginning.
