Thursday, November 27, 2014

Who are your parents?


Everyone can be a good parent but not everyone can be the BEST.

There are 2 kinds of parents when it comes to child's mental development:
1. supportive
2. stimulating

A supportive parent is the one that let their children cultivate within themselves their own field of interest. These parents teach their children how to be independent by letting them think on their own thus giving them freedom gradually on decision making. An example of these parents are the ones who chose not to talk to their children in a secondary language but strictly in primary language. This is to let them conceive questions inside their mind using the language that his environment is using primarily. This leads him to a complex questions (with sense) that supportive parent, without any hesitation, answers and explain. Once done satisfying his child's query, supportive parents leave another questions to their children's mind to make them think continuously according to their own will. So guess the key to this development is language and the open mindedness of parents. In the Philippines, its so pleasing for the parents to hear their children talking in English which is a second language but the truth is, they are just helping them to be dumber. Japan and South Korea has large population of bright people that result them to have equal distribution of good technocrats and good civil servants. This style of parenting also induce genius in a child like Einstein’s parents who taught and let him speak German only at childhood same with Jose Rizal who mastered Tagalog and had a brilliant tagalog poem at the age of 8.

On the other side, stimulating parents are the ones who are trying to develop their children's mind according to what they want thus suppressing the children's capability to enhance his real talents and ability. These children often complain about being burned out and stressed resulting to growing disrespect to their parents. This is the problem Philippines have. Aside from having younger population of parents who are fascinated with all that glitters which are obviously not gold, they tend to influence their children to be materialistic but talentless and unintelligent people. They are not taking parenting seriously or maybe they are just not aware of what good parenting is. Take for example how they talk to their children in secondary language and answering their children's questions as quick and as dumb as possible for the sake of just responding to their children's "unimportant" question as what they thought. Hence, they are not helping their children to boost their potentials even though they spend money to send their children in better schools. Supportive parents understand that children's primary education depends on how they guide them intellectually so it doesnt matter if they send their children to public schools. Stimulating parents dont think the same way and will insist to equip their children with academic prestige by sending them to private schools. Amazingly, it only result to same outcome and most of the time, those who are product of supportive parents excel over the children of stimulating parents.

While I try to unlock the mystery of why Philippines is still poor, I find the relevance of this subject matter to our current situation. The uneven distribution of our professionals which are mostly nurses in the past few years is an indication that parents in this country are kind of selfish by being so stimulating to their children disallowing them to follow what their hearts really want. I have this theory that the cause of our low quality government is because our officials are actually programmed to be there and not naturally and not passionately chosen to be at the position. I may not be a child psychologist but this argument of mine that favors nature over nurture will be my guide on raising my own children and may also influence especially the younger parents out there.

Tuesday, November 25, 2014

Kailan uunlad at magpapaimbabaw ang Pilipinas? Part 1


DISCLAIMER: Ang mga mababasa nyo ay galing sa aking malikot na imahinasyon at nalalaman sa Pulitika at Public Administration. Mapapansin nyo na hindi ko sinisisi ang mga botante dahil obvious na "BOBO" ang botanteng Pinoy at proven at tanggap na yan ng bawat isa sa atin. Kaya ang mga nasasaad dito ay para sa mga nakaluklok na at mga maluluklok pa lang sa posisiyon (na once again, binoto ng BOBONG botanteng Pinoy).

Uunlad ang Pinas kapag may kung anong intervention at nasolusyonan ang mga sumusunod na problema:

Problema: 
KORAPSYON- Nangyayari ito dahil (mainly) sa mga pulitikong walang specific na plataporma sa gobyerno. Mga pulitikong hindi talaga alam kung ano ang money value ng isang proyekto though alam kung ano ang maitutulong nito sa tao. Hindi rin sila marunong kumilala at rumespeto ng abilidad ng administrators ng nakatalagang ahensya para sa proyekto o programa kaya iimpluwensyahan nya ito hanggang sa pareho na silang mangungurap ng pondo.

Solusyon:
Kilalanin ng pulitiko ang kakayanan ng nakatalagang personnel o administrator kasabay ng pagrespeto sa expertise ng kanyang tauhan. Kung sya ay pulitiko na showbiz ang natural na propesyon, ang dapat nyang gawin ay suriin ang integridad at accountability ng kanyang subordinates at wag makialam sa usaping pinansyal lalo na kung di naman nya talaga alam ang pasikot-sikot sa naturang proyekto o programa. Syempre magsisimula ito sa pagpili ng naturang mga tauhan at ang best ng isang pulitko sa ganitong sitwasyon ay ang pag-appoint ng skilled at the best sa field na yun at hindi lang basta kamag-anak o kaibigan.

Problema:
TRAPO- Ang mga traditional politician ang mga pulitikong tine-take for granted lang ang pagpapatakbo ng gobyerno ayon sa alam nilang tama. Masasabi na napaka conservative nila at kung ihahalintulad sa computer ang mga pulitko sa panahon ngayon, sila ay Pentium 3 lang. Ang mga trapong ito ay may alam sa organisasyon sa gobyerno pero walang pakialam kung paano pa lalong mapapagaling ang function ng naturang mga bagay. Sa ganitong dahilan, nasasayang ang potential ng mga talented at maabilidad na mga constituents dahil natetengga sila sa mga walang kwentang programa o polisiya na nanggagaling sa nakatataas.

Solusyon:
Para sa mga lawmakers, makinig sa report ng mga espesyalista lalo na sa estado ng ibat-ibang sector. Pagkatapos nilang makinig, matutong humingi ng suhestyon o payo na may paggalang at (hindi angas) sa mga obvious na mas marunong sa kanila sa gobyerno (alam nyo naman siguro kung sino ang mga lawmakers sa Pinas). Iadmit nila sa sarili nila na sila ay binoto ng "fans" at hindi ng mga totoong botante na iniisip ang kapakanan ng bayan. Applicable din ito sa administrative branch na kung tangap nya sa sarili nya na damdamin lang ang kaya nyang pairalin at hindi ang utak, kailangan nya ng mga totoong may alam sa field na pinasok nya. Kung ang isang programa ay nangangailangan ng modern approach, huwag iinsist ang nakagawiang method na ginagamit ng kung anung tribo at pag-aralan ang potential success na maibibigay ng modernism. 

Problema:
POLITICAL DYNASTY- Masyadong strong ang family ties ng Pinoy at ang kulturang yan ay nadala natin sa pagpapatakbo ng gobyerno. Rampant ang nepotism sa mga public office dahil sa kagagawan ng mga pulitikong nagpapalakas ng pwersa sa gobyerno. Mapa-appointee o kamag-anak na nananalo sa election, makikita mo yan sa mga opisina ng gobyerno. Dahil hindi rin nae-enforce ang batas lalo sa code of conduct ng mga public officials, marami pa ring mga nakakalusot at lumalabag sa batas na to. Ngayon, ano ang kaugnayan nito sa political dynasty? Once na naset-up na ng mga pulitiko ang mga kamag anak nila sa iba't ibang ahensya, patatakbuhin nya sa election ang isa o dalawa o higit pa sa kanyang mga kadugo gamit ang makinarya na sinet-up nya mula sa kanyang sariling angkan. 

Solusyon:
Ang unang dapat ia-dopt ay ang solusyon sa pagiging trapo and then solusyon sa political dynasty. Mahirap masolusyunan ang political dynasty pero para sa future, kelangan ito ang isipin ng mga nasa posisyon ngayon:

1. Ang mga kabataan ngayon na gusto nilang mag-take over sa business nila na tinatawag na gobyerno ay mas interasado sa DOTA sa panahon ngayon at kung nag-aalala sila sa taumbayan, hindi nila iiinsist na maupo sa pwestong aalisan nya ang anak o pamangkin na nakabuntis sa edad na 17 y/o dahil sa kalandian. Instead, bilang pulitiko, maging active syang kasapi ng partisan politics, i-embrace ang tunay na diwa ng demokrasya at hayaang magdesisyon ang majority sa kung sino ang dapat maupo sa posisyon.

2. Kung nais na mainvolve sa gobyerno ang kamag-anak, bigyan sya ng appropriate na edukasyon at skills na magtatalaga sa kanya hindi sa posisyon sa gobyerno kundi sa ahensya ng gobyerno na mas nangangailangan sa kanya base sa kanyang kasanayan. Ang nangyayari kase, porke Mayor ang ama, dapat maging mayor na rin ang anak na obviously ay may talent o kasanayan na mas mapapakinabangan ng lipunan kung ibubuhos sa propesyon na sinundan nya maliban sa pulitika.

3. Hindi monopolyo ang gobyerno. Magkaiba ang civil servants sa technocrats o yung mga elite sa partikular na field. Dapat may autonomy at free sa oligarkya ang mga nabanggit.

4. Malabong maamyendahan ang saligang batas para baguhin ang mga probisyon para mawala ang political dynasty pero wag tayo maging pessimistic. Time will come na mangyayari ang hinahangad natin para mawala ang political dytnasty through charter change pero sa pamamagitan ng kamay ng mga hindi mapagsamantala at new breed ng pulitiko.

Friday, November 21, 2014

Paano kung nagmula ang Tao sa mga ASO at hindi sa mga UNGGOY?

Sabi sa evolution theory, nagmula ang tao sa apes o mga unggoy. Kilala ang mga unggoy na handang makipagpatayan lalo na kung feeling nila ay tinethreat ng hindi nila kagrupo ang kapakanan ng grupo nila. Fix ang konsepto nilang ito at walang room sa negotiation o communication. Kung sino ang dominante at malakas ay magwawagi. Isa lamang ito sa mga characteristic nila na namana ng mga tao kaya tingnan mo naman magpahanggang ngayon, may hindi pa rin pagkakaintindihan at nagkakagulo pa rin ang mga bansa.

Paano kung sa mga aso naman tayo nagmula o nag evolve? May advantages at disadvantages yan. Basahin ang sumusunod:

Advantages:

1. Mas loyal- Pagdating sa mga kaibigan, magiging sobrang loyal tayo. Hindi natin sila iiwan at kung tayo ang iwan nila sa kung anumang dahilan, maghihintay pa rin tayo at hindi magbabago ang turing natin sa kanila tulad ni Hachiko. Siguro magiging loyal din tayo sa mga partners natin at hindi na magkakaroon ng mga show na tulad ng "My Husband's Lover" at "The Other Woman". Hindi na rin magkakaroon ng show si Jerry Springer at wala nang gagayahin ang "Face to Face". Pati ang mga pulitiko natin ay maglilingkod ng tapat sa bayan at magiging boring ang buhay ng mga bantay sa kulungan nila Bong Revilla at Jinggoy dahil hindi naman sila nangurakot para makulong. 

2. Mas maituturing na bestfriend- Imagine kung lahat ng tao ay bestfriends. Nauna nang nabanggit na loyal at siguradong hindi mangbe-betray o mangbaback-stub. Hindi na mangyayari na ipagkanulo ni Singson si Erap na dahilan para hindi na maupo sa pwesto si GMA na dahilan para hindi mangurap ng bilyon si Mike Arroyo. Hindi na rin kekwustiyonin kung sinong nagpapatay kay Ninoy dahil hindi naman sya papatayin at mananatili ang pagkakaibigan nila ni Makoy. Higit sa lahat, hindi na rin mag-aaway si Heart at Marian at pareho silang makakasal sa mga partners nila nang matiwasay.

3. Mas matapang at palaban- Magiging mas matapang tayo at hindi maduduwag sa pagsisiwalat ng mga katotohanan. Hindi masusushulan ang media at sasabihin ang talagang nangyayari para sa kapakanan ng taumbayan. Hindi siguro umabot ng 300 years ang naging pananakop sa atin ng mga Kastila dahil handa ang mga pangil natin na sagpangin ang sinumang kumanti sa ating kalayaan. Magkakaroon na rin ng lakas ng loob na magreklamo at magprotesta ang mga tunay na naaagrabyado tulad ng mga karaniwang manggagawa at hindi ang mga nabayaran lang ng pulitiko ang makikitang nagrarally sa EDSA. Siguro ay hindi na uulit-uliting ipalabas ang buhay ni Rizal dahil lahat ay bayani.

4. Mas masunurin- Siguro, magiging masunurin ang mga tao sa kanilang lider katulad ng pagiging masunurin ng aso sa kanyang amo. Pero dapat ay may skills din ang isang lider kung paano pasusunurin ang kanyang nasasakupan para mangyari yun. At worth it naman dahil una nang nabanggit ang loyalty na magiging prize nya kung sakaling mapasunod nya ang taumbayan sa mga magagandang bagay na gusto nyang mangyari na pabor sa nakararami at hindi para sa sarili lamang. Siguro, ay magiging masunurin si Billy Crawford sa gustong mangyari ni Nikki Gil na dahilan para mas magsama pa sila ng matagal at hindi siguro magugulpi o maco-Condo punch si Vhong Navaro kung sumunod sya sa payo ng nanay nya. Hindi na rin siguro uulitin ni Jinggoy ang nangyari sa erpat nya kung nakinig at sumunod lang sya sa payo ng ngayo'y Mayor ng Maynila. Hindi na siguro naging asawa ni Kris si James kung sumunod si Kris sa konsensya nya at hindi na sana tinawag na albularyo si Daniel Padilla kung sinunod nya ang tunay na fashion nung 80's. Kung sinunod ni Chief Justice Corona ang utos ng tungkulin nya, hindi na sana sya maiimpeach. Higit sa lahat, hindi na sana naiiskandalo si Binay kung sinunod nya ang sarili nyang pangaral tungkol sa good governance.

5. Mas mapagmahal at mapagmalasakit- Siguro iisipin din natin yung kapakanan ng iba at hindi lang puro sarili natin. Malamang hindi sila masisilaw sa kinang ng pera kapalit ng pagkakalam ng sikmura ng nakararami. Malamang ay hindi nakakulong at di dinugo si Napoles kung may malasakit sya sa kapwa. Siguro hindi nangyari ang Maguindanao massacre. Siguro walang rice hoarders at wala ring mga ganid at sakim na malalaking kumpanya ng produktong petrolyo na walang puso sa pang-aabuso ng presyo ng langis at lpg. Siguro walang mga walanghiyang taxi driver na grabe tumaga ng pasahe sa pasahero na para bang sila lang ang naghahanap buhay (kasama na ang mga jeepney drivers na nagpapanggap na may alzheimers at nakalimutan ibigay ang sukli). Mas iisipin ni Imelda na bigyan ng kabuhayan ang mga sapatero (na kayod kabayo pero maliit lang ang kita) kesa maging number one shoe collector sa mundo. Mas iisipin ni Binay ang kaawa-awang kalagayan ng mga sinalanta ng Yolanda kesa pamumulitika sa pamamagitan ng paggamit sa kalamidad bilang campaign material. Hindi siguro magiging hobby ni Palparan na pumatay ng tao at papayuhan nya si Lacson na wag ring gawin yun. Hindi na rin ipapatupad ng Mandaluyong City ang weird na anti-riding in tandem policy nila na nagpapahirap sa mga bromance natin dyan na gusto lang naman magmotor nang magka-angkas...with feelings. Siguro wala ng dancing inmates ng Cebu dahil kung bawat isa nagmamahalan, wala nang krimen at wala nang makukulong. Higit sa lahat, siguro wala nang katulad ni Jennifer Laude na katulad ng mga straight, tao rin at deserving tratuhin at mahalin bilang tao ang tulad nyang kasapi ng LGBT.

Disadvantages:

1. Hindi ganun katalino- Compare sa mga unggoy, mas higher IQ nila sa mga aso kaya maaaring hindi maging ganun katalino ang mga tao. Hindi o sobrang tagal bago maimbento ang internet at facebook. Mas matagal pa maiimbento ang iphone at android phones. Hindi ganun kaorganize ang komunidad at gobyerno at lalong hindi maka-calculate ng maayos ang tunay na presyo ng City Hall ng Makati. Baka hindi rin lumabas ang Math genius na bata na magaling sa square root kasama ng hindi paglabas ni Ernie Baron at Kuya Kim. Pero aanhin mo ang sobrang talino? Kung sapat naman ang kapasidad ng tao para matuto sa buhay, bakit kakailanganin mo pa ang labis na talino? Sana kung hindi sobrang talino ng tao, wala rin si Hitler, Stalin, Lenin, Mao Tse tung at Pol Pot (si Marcos pa pala). Sana hindi nangyari ang madugong Pearl Harbor at D-day pati ang Bataan Death March. At kung hindi sobrang talino ng tao, sana hindi naisip ni Einstein ang nuclear na nagpahirap sa Nagasaki at Chernobyl at tahimik rin sana ang buhay ni Tesla. Higit sa lahat, sana hindi naimbento ni Zuckerberg ang facebook na hindi ko magugustuhan mangyari pati na rin ng mga kabataang walang laman ang utak kundi status update ng mga crush at kalandian nila.

2. Dugyot- Hindi ako sure kung anung specie ng ape ang pinanggalingan ng Pinoy pero kung sa aso tayo nanggaling, siguro mas dugyot ang Metro Manila katulad ng sinabi ni Lady Gaga. Pero aanhin mo ang kalinisan ng paligid kung ang budhi ng mga tao ay inuuod dahil sa kasalanan? Siguro hindi ganun kalawak ang konsepto ng tao sa kalinisan at sanidad pero kung paano nabuhay ng matagal si Methuselah kahit walang safeguard, tide at joy na antibacterial pati na rin ng mga kung anu anong gamot, siguro kaya rin yun ng mga modernong tao. Aanhin mo ang kalinisan kung pati ang natural resources ay unti-unting nalilinis dahil sa pagiging OCD ng mga tao na kung anu-anung kemikal ang natutuklasan na syang dahilan para magdalawang isip ang Pasig Fery potential passengers na bumyahe sa Ilog Pasig? At tsaka magkakaroon pa rin ng ebola at lalabas pa rin ang makulit na tulad ni acting Health Secretary Janette Garin kahit gaano kalinis ng kapaligiran.

3. Population problem- Siguro, hindi kikita nang malaki ang mga motel kase kahit saan ay pwede na. Pwede sa sleeping quarters ng call center, pwede sa loob ng urinal ng MMDA, pwede sa may tindahan ni Aling Puring habang sumisipsip ng malamig na coke, ewwwww... (at ihihinto ko na ang examples sa part na to). Dahil nga dito, mas lalaki ang populasyon. Hindi na magiging endorser ng Trust si Robin Padilla dahil hindi na rin iimbentuhin ang trust. Hindi na magiging aging population ang Japan pero sila ang magiging porn capital ng mundo. Magdidiwang ang simbahang Katoliko pangalawa ang Iglesia ni Cristo dahil madaming miyembro at makapagpapatayo na naman ang huli ng superdome sa bandang SLEX naman this time. Mas madalas makakasabay maglunch ng Pope ang mga Pinoy dahil sa Pinas magkakaron ng pinakamalaking populasyon ng Katoliko sa buong mundo. Eventually, marerealize ni Nene Pimentel na kailangan na ang two child policy pero mamumroblema sya dahil common ang manganak ng quintuplets. Buti na lang, kokontrahin ng susunod na number ang sinasabi ko dito tungkol sa relihiyon.

4. Maaaring wala nang relihiyon at labis na pulitika- Aanhin pa ang relihiyon kung ang bawat isa ay naniniwala sa kapwa nya na katulad nya ay specie na may karapatang mabuhay sa mundo nang matiwasay at mapayapa? Maaaring hindi mabuo ang konsepto ng deity at pagiging banal dahil kampante ang bawat isa sa mundong ginagalawan nila. Mas mangingibabaw ang humanism at pilosopiya na ang ayaw mong gawin sayo, wag mong gawin sa kapwa mo. Kung pagmamasdan mo ang mga aso, sapat na sa kanila ang loyalty at pagmamahal sa amo nila para masatisfy sila sa buhay. Hahanapin mo pa ba ang paraiso kung nandito na yun sa lupa na ginagalawan mo habang nabubuhay ka? Although alam nang lahat na mahalagang parte ng kasaysayan at sibilisasyon ang relihiyon bilang syang naghubog sa mundong meron tayo ngayon, pero hindi natin to naachieve kung hindi sa pamamagitan ng karahasan at pagdanak ng dugo. Hindi rin maidedeny na nabuo ang gobyerno particulary ang demokrasya na ineenjoy natin ngayon (naeenjoy nga ba?) kung hindi dahil sa relihiyon. At aminin natin o hindi at mapapatunayan yan ng mga lolo kong sina Genghis Khan at Alexander the Great na pulitika ang naging susi para lumawig ang kultura na shine-share natin ngayon. Sa kabilang banda, para saan pa ang mga pulitiko kung nagtitiwala at loyalista ang bawat isa sa kapwa nya? Hindi man natin maachieve ang sibilisayon sa kasalukuyan, at least naging maka-aso este makatao tayo sa isa't isa at hindi natin kinailangan i-supress at icompromise ang buhay ng marami para sa isang ideolohiya.

Kung nangyari na sa aso nga tayo nagmula, mas maeenjoy natin ang mundo. Simple ang kaligayahan ng bawat isa, simple ang mundong ginagalawan ngunit yun nga lang, maagang mag-e-extinct ang mga pusa.

Pahabol: Hindi Star Spangled Banner ang magiging national anthem ng USA kundi Teach Me How to Dougie pag nagkataon. 

:D :D :D

Tuesday, November 18, 2014

Media at Entertainment ni Juan


"Ang comedy natin, puro slapstick.  Ang horror natin puro visual.  I’m sensing a pattern here… Nabuo ang paniniwala ng mga producer na ang average IQ ng mga manunuod ay pang-grade four lang." ~ Bob Ong

Ang quote sa taas ay mula sa kaprangkahan ni Bob Ong na walang duda na totoo naman talaga. At hindi lang yan patungkol sa entertainment like movies kundi pati na rin sa mga ine-ere sa TV. 21st century na tayo at habang tuloy tuloy na ang asenso ng sining ng mga kalapit na bansa, tayo ay nananatili pa ring mga fanatics.

Ang media, puro profiteering lang ang iniisip. Anything na hindi ikakataas ng rating nila, hindi nila ie-ere. Kahit ang tinutukoy dito ay mga bagay na educational, informative at kapupulutan ng aral ng mga manunuod. Hindi ko tuloy alam kung ano ang kulang. Ang advocacy ba ng mga media company na sa ngayon ay nakafocus sa malayang pamamahayag (na puro naman mainstream at demagoguery ang ipinapahayag) o ang media companies mismo na obviously ay pagmamay ari at kontrolado ng iilan lang simula nung unang panahon pa. Pansinin nyo, naisisingit pa nila ang pag-aangas sa mataas na rating nila during the news program. Ang mga viewers naman na sinabi ni Bob Ong na pang grade four lang ang IQ, ay hindi affected kahit harap harapan na ipinapamukha sa kanila kung paano sila nagagamit sa kumpetisyon ng mga businessman na dapat ay nagbibigay benepisyo din sa publiko sa pamamagitan ng tunay na public service. Nabanggit ang public service at hindi ko sinasabing wala sila nun pero sana naman, huwag laging business motivated ang tema ng mga idinideliver nila sa mga viewers.

Kaya tuloy ang nangyayari, nahahati ang function ng media at entertainment sa bansa natin. Una, tagabigay ng libangan at impormasyon sa mga kaganapan sa bansa (na hindi naman palaging transparent). Pangalawa, taga-distract ng reyalidad sa isip lalo na ng mga kabataang Pinoy. Yung pangalawang nabanggit ang sana ay mas bigyan ng atensyon. Kelan lang, sinimulan ang K to 12. Ito daw ay para tulungang umangat ang kalidad ng edukasyon sa bansa. Pero sa nakikkita ko, kailangan din ng malaking partisipasyon ng media dito. Knowing na hindi naman nakakahiligan ng batang Pinoy ang manuod o magbasa ng mga balita (dahil halos gawin na nilang relihiyon ang Facebook at DOTA), dapat tulungan natin sila makialam sa mga kaganapan sa bansa nila. Sa paanong paraan? Magproduce ng mga programa na hindi lang puro pantasya at walang kwentang kwento ng mga kalandian. Sasabihin nila, "ginagawa namin yun". Alin? Asan? Yang mga walang kwentang retelling at revival ng mga kwentong dati pang nandyan? Wala bang bago? Ilang milyong beses nyong gagawan ng pelikula at telenovela ang buhay ni Rizal? Wala akong remorse o anupaman sa mga artista pero instead na ulit-ulitin ang buhay ni Rizal na isang henyo, bakit hindi tayo mag-encourage o gumawa ng mga henyo, less traditional, innovative at fresh na mga writers para gumawa ng mga brilliant at tunay na creative at educational na mga kwento? Ang tanong, may encouragement ba? May suporta ba? Wala! Kaya ang mga bagong putahe sa Pinoy entertainment na magbibigay ng ibang flavor sa nakagawian ay nasa Quiapo, sa tindahan ng mga pirated at nilalangaw. Kokonti lang ang interesado at may access sa kanila dahil como revolutionary, walang malalaking media companies na nagrerisk para ibuild up ang mga masterpiece na ito.

Sabi nga, ang edukasyon ay hindi lamang natatagpuan sa apat na sulok ng paaralan. Tama! Natatagpuan din ito sa ibang paraan tulad ng media, internet at syempre sa aktwal na karanasan. Hindi naman ganun kaworst ang media system natin pero di ba mas maganda kung ang mga natututunan ng mga kabataan natin sa eskwelahan ay naeextend nila paglabas sa paaralan through provocative TV programs? Bakit TV program at bakit responsable dito ang mga local channels? Dahil karamihan sa mga estudyante ay walang mga cable tv sa bahay at umaasa sa impormasyong ibibgay ng free tv. Eto ang isang senaryo bago ko ituloy ang iba ko pang sasabihin:

Junior Highschool Class:

Teacher: Juan, what do you want to be someday?
Juan: I wanna be an engineer.
Teacher: Nice. Why engineer? 
Juan: Coz an engineer is a professional practitioner of engineering, concerned with applying scientific knowledge, mathematics, and ingenuity to develop solutions for technical, societal and commercial problems. This way I can help the society.
Teacher: (kahit alam na memorized lang yung isinagot sa kanya at kahit alam nya kung panu tulungan pa ang bata na i-expound ang sagot, tinanggap agad ang sagot dahil bakit pa ba naman nya pag-eeffortan i-build up ang comprehension ng bata e kakarampot lang naman ang sahod nya and besides pumalakpak naman ang buong klase). Very good Juan!

Juan's Residence:

Tatay: Nak alam mo na ba gusto mo kunin sa college?
Juan: Engineering tay.
Tatay: Bakit?
Juan: (tinry ilagay sa simple words ang isinagot sa teacher pero to no avail, naisip nya na di rin nya naintindihan ang sinabi nya kanina) In demand po kase Tay.
Tatay: Very good anak. Naiisip mo na agad yang bagay na yan. Tara manuod tayo ng TV.

(Palabas sa TV: Kwento ng buhay ng isang engineer.)
Tatay: Anak, ganyan ang engineer. Ang laki ng kinikita nyan.
(Eksena: Dahil malaki ang sweldo ng engineer, puro pambababae ang ginawa, niloko ang asawa, pero nagsisi at muling binuo ang pamilya.The end)
Juan: Tay, ano ba talagang ginagawa ng...halimbawa ng chemical engineer?
Tay: Di ko alam anak. Pero ang ganda nung kwento sa TV di ba? Nakakatouch.
Juan: Tay, punta lang ako comp shop. Gagawa ako assignment (magdodota).

Example lang ang dialogue na yan at marami pang iba't ibang eksena na makikita sa school at komunidad ng Pinoy na katulad nyan. Kailan kaya matutunan ng mga writers natin na i-incorporate sa mga istorya ang realistic na function ng mga bagay bagay in a sense na maibibigay nila ang kadramahan o komedya ng isang programa at the same time ay itinuturo nila ang technical na pakahulugan ng mga simpleng bagay sa paligid natin? Hindi fiction ang sinasabi ko dito at naachieve na yan ng ibang bansa tulad ng South Korea sa entertainment industry nila. Paano mo imomotivate ang bata na maging functional na parte ng society kung ang education para sa kanya ay next to fiction at ang reyalidad at tunay na nagbibigay satisfaction sa abilidad nyang mag-isip ay ang virtual world ng computer at internet?

Sa panahon ngayon na nagrerely ang mga tao sa visual na medium ng education at hindi pagbabasa (reading? fuck! sabi nung kapitbahay kong college student), ang laki ng impact ng media sa development ng pag-iisip lalo na ng mga kabataan. Maswerte ang iilan na may means na makakuha ng quality at modern education and sorry sa majority na hindi yun kayang maavail. So sana, ang mga bagay na pinaka accessible sa common o average na Pinoy (na obviously kontrolado ng mga rational mag-isip na mayayaman sa lipunan) ay nagbibigay din ng edukasyon na magbubukas sa isipan ng marami para maging curious, maging aware at maging matalino. Pero mukhang malayo pa ito mangyari at hayaan nyong putulin ko na sa puntong ito ang isinusulat ko dahil nagsimula nang pumasok sa utak ko ang GOBYERNO at PULITIKA. Lalo itong hahaba at baka hindi mo na basahin.

Share